آبان ۰۴

شهادت “عبداللَّه بن عفیف” به دست “عبیداللَّه بن‏زیاد” (۶۱ ق)

شهادت “عبداللَّه بن عفیف” به دست “عبیداللَّه بن‏زیاد” (۶۱ ق)

نخستین اعتراض آشکار نسبت به جنایت عبیدالله بن زیاد در شهادت امام حسین(ع)، از سوی یکی از شیعیان کوفه، به نام عبدالله بن عفیف اَزدی برخاست. عبیدالله بن زیاد، پس از آن که اسیران واقعه‏ی کربلا را در مجلس خود با کلمات درشت و خشن، مورد اذیت و آزار قرار داد و آنان را سرزنش کرد، عبدالله بن عفیف که از شیعیان دلیر امیر مؤمنان و از زاهدان و عبادت پیشه‏گان کوفه بود، همین‏که نعره‏های نفرت‏انگیز عبیدالله را شنید، به خشم آمد و پاسخ عبیدالله را داد. عبیدالله بن زیاد که انتظار چنین پیش‏آمدی را نداشت و خیال می‏کرد که دیگر نفس در سینه‏های دوستان اهل بیت(ع) حبس شده است، با تکبر و خودخواهی تمام دستور داد او را دستگیر کرده و به نزدش ببرند. تلاش مأموران حکومتی برای دستگیری وی به خاطر حمایت افراد قبیله عبدالله ناکام ماند اما ماموران عبیدالله شبانگاه به سوی خانه عبدالله بن عفیف هجوم آورده و او را از خانه‏اش به بیرون کشیده و با ضربات شمشیر به شهادت رسانیدند. جنایات‏کاران حکومتی، سرش را از بدن جدا کرده و بدن او را به دار آویختند. بدین‏گونه نخستین جرقه‏ای که که می‏رفت کوفه را بار دیگر به حرکت درآورد و جنبش عظیمی را پی‏افکند، به دست مزدوران پلید اموی به خاموشی گرایید. ولی شش سال بعد، شیعیان کوفه و دوستداران اهل بیت(ع) انتقام خویش را از عاملان جنایت کربلا گرفتند و آنان را به دست مختاربن‏ابی‏عبیده ثقفی به اشد مجازات رسانیدند

4+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

Notify of
avatar
wpDiscuz