خبرنگار ،۱۷ مرداد روز خبرنگار گرامی باد

خبرنگار،روز خبرنگار

 

 

خبرنگار در جامعه ما مسئولیت بزرگی را بر دوش دارد. این گروه  تمام تلاش خود را می کنند تا سطح دانایی و اطلاعات افراد جامعه را ارتقاء ببخشندو جلوی بی خبری جامعه را می گیرند و باعث رشد و آگاهی مردم و پیشرفت آنها می شوند

هفدهم مرداد ۱۳۷۷، هیچ گاه از یادمان نمی رود؛ روزی که یکی از اصحاب رسانه، یعنی محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی به دست عوامل گروه طالبان به خیل عظیم شهدا پیوست و یک سال بعد در نخستین سالگرد این رخداد به پاس قدردانی از مقام و حرفه صارمی هفده مرداد با تصمیم شورای فرهنگ عمومی کشور، «روز خبرنگار» نامیده و در تقویم شمسی ثبت شد

ضمن عرض تبریک روز خبرنگار به تمامی طلایه داران جبهه آگاهی وآرزوی موفقیت وسلامتی برای انها درد دل یکی از دوستان خبرنگار خود را در ادامه مطلب قرار دادیم که امیدوارم مورد توجه مسئولان قرار گیرد با سپاس فراوان

از آن روز خبرنگاران هم صاحب اسم و رسم شدند؛ اما تنها و تنها در تقویم! خبرنگار را در جامعه ما با این روز می شناسند و به نوعی از او تجلیل و تقدیر می کنند؛ غافل از اینکه همه روزها روز خبرنگار است و حتی لحظه ها، روزهایی که در جهان امروز، عصر ارتباطات و در دهکده جهانی، لحظه به لحظه آن خبرخیز است و خبرنگار خبررسان و پرتلاش.

هفدهم مرداد، نمادی از تلاش و سختکوشی کبوترانی است که عاشقانه و بی پروا در عرصه وسیع اطلاع رسانی جان خود را بر کف نهاده و با عشقی وصف ناپذیر به کار و حرفه خود و گاه با دریافت حق الزحمه ای ناچیز، پروازی بی پایان و خستگی ناپذیر را دنبال می کنند؛ آنهایی که با سلاح قلم در سرزمین آگاهی قدم می‌زنند و با تکیه بر سه اصل صحت، دقت و سرعت هر مشکل و معضلی را نادیده گرفته و هر خطری را به جان خریده، چرا که رسالت خبرنگار، تلاش تا پای جان است و بی توقع و چشم داشتی اخبار گوناگون را در آن و لحظه مخابره می کنند تا به دست عموم مردم رسیده و باعث آگاهی بخشی شوند.

طلایه داران جبهه آگاهی که در صحنه‌های سرنوشت ساز با تلاش‌ خستگی ناپذیر و صادقانه در فرایند پیچیده و دشوار تقابل با جنگ نرم دشمن با اطلاع رسانی شفاف و بهنگام از هیچ کوششی دریغ نمی‌ورزند، چنانچه تاریخ پر فراز و نشیب انقلاب اسلامی در سال های دفاع مقدس و پس از آن، ‏شاهد از جان گذشتگی خبرنگاران رشید میهن عزیز در امر بازتاب واقعیات دفاع از آزادگی ‏و اسلام بوده که بسیاری از آنان با تمسک به آرمان های انقلاب و تلاشی خستگی ناپذیر در این راه گام نهادند و ثابت قدم ماندند، امروز نیز‏‎ ‎بسیاری از جوانان با ‏کفایت در این عرصه حضوری پر تلاش دارند و همچون چشم بینای ملت در بازتاب رخدادهای ‏داخلی و بین المللی فعالیت می کنند.

هر ساله با فرا رسیدن هفده مرداد، مقام خبرنگار از سوی اشخاص، سازمان ها و ارگان های گوناگون پاس داشته و از آنها تجلیل می شود، این پاس داشتن ها و تجلیل ها اما چندان خبرنگاران را راضی نکرده و به خواسته هایشان نمی رساند، چه بسا آنها نیازی به این تجلیل ها نمی بینند و چشم داشتی به آن ندارند، چرا که همه چیز در همین یک روز تمام می شود و دیگر نامی از خبرنگار نیست تا سال دیگر و روز خبرنگاری دیگر و نیاز، چیز دیگری هست و بس.

از آنجایی که حرفه خبرنگاری و در کل عرصه خبررسانی، حرفه و شغلی سخت، طاقت فرسا و خطرپذیر است، اقدامات رضایت بخشی در این زمینه از سوی مسئولان امر صورت نگرفته تا این قشر زحمتکش از جامعه با طیب خاطر و آسودگی خیال به امرار معاش، گذران امور و انجام کار بپردازند.

البته در سال های اخیر، اقداماتی نظیر بیمه خبرنگاران و ساماندهی آنها از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی صورت گرفته، ولی چندان برای اصحاب رسانه رضایت بخش نبوده چرا که مشکل اصلی در جامعه ما در مورد این قشر امنیت و تثبیت شغلی بوده و هست؛ شغلی که هر چند هفته، ماه و یا فصل و سال در یک رسانه طی شود و همراه با تشویش و نگرانی باشد نمی تواند دل آسودگی و آرامش را برای اصحاب رسانه و خانواده آنها فراهم کند، حرفه ای که هر لحظه ممکن است با یک تغییر و تحول پایه های آن فرو ریزد و همه چیز از صفر آغاز شود.

ایمان ندومی یکی از خبرنگاران می گوید : در ۳۶۵ روز سال ، ۳۶۴ روز از موضوعات مختلف، آدمهای گوناگون با تفکرات مختلف می‌گوئیم و می‌نویسیم و همین آدم‌ها تا وقتی براشون می‌نویسی ، بهترین خبرنگار هستی و کلی تحویلت میگیرن اما همین که انتقادی مطرح میشه خبرنگاران به شایعه پراکن و …. تبدیل میشن.

 

این مسائل و موضوعات در حیطه کار ما زیاده و در طول سال می‌دوئیم، میگیم و می‌نویسیم اما….

اما حالا ۱۷ مرداد روز خبرنگار است هر چند معتقدم تمام روزهای سال روز خبرنگار است ولی افسوس و صد افسوس که همه خبرنگارا رو ۱۷ مرداد می‌بینن.

کسی نمی‌داند که خبرنگار اول صبح که از خونه بیرون میاد لباس و ظاهری مناسب و شیک داره اما دوندگی او برای خبر است که نیمه‌های روز از او یک فرد خسته و به هم‌ریخته می‌سازه.

کسی نمی‌داند چقدر سخت است وقتی مدیر، کارشناس، رئیس، دکتر و مهندس و … کارشون، جلسشون، مصاحبشون، بازدیدشون و … تمام میشه آماده استراحت میشن اما تازه کار خبرنگار شروع میشه.

کسی نمی‌داند در سرما و گرما برای خبر دویدن، نوشتن، تایپ کردن چقدر سخت است، شاید همه فقط نوشتن رو دیده‌اند و دیگر قضایای کار خبرنگاری را ندیده‌اند.

کسی نمی‌داند صفحه‌آرا، سردبیر، ویراستار، عکاس، خبرنگار، گزارشگر در روزنامه یا خبرگزاری، تدوینگر و خبرنگار صدا و سیما، باید برای یه خبر چند سطری چقدر وقت بذاره و استرس داشته باشه و شبانه‌روز این کار وتکرار کنه و آخر کار هم دیگران که از این زحمات و تلاش‌ها خبر ندارن برای یک کلمه این ور  و اون ور شدن آن هم به خاطر اشتباه خودشون چقدر ما رو خطاب قرار میدن و کنایه می‌زنن.

کسی نمی‌داند چقدر برای خبرنگار سخت و دردناک است که یک خبر از دستش بره یا به قول معروف خبر سوخته بشه..

شاید این حرفا برای خیلی‌ها خنده‌دار باشه اما همین موضوعات ریز و جزیی برای ما خیلی مهم و  سرنوشت‌سازه در حالی که دیگران به سادگی از کنار آن می‌گذرند و تنها می‌دانند” خبرنگاران نقش مهمی در توسعه دارند” ولی هیچگاه نمی‌خواهند به نوشته‌ها و نظرات خبرنگاران به صورت جدی توجه کنند.

به ۱۷ مرداد که نزدیک می‌شویم همه ما را دوست دارند وما می‌شویم بهترین ولی همین که به ۱۸ مرداد رسیدیم همان آش و همان کاسه اما ما همچنان میگوئیم، می‌نویسیم، کنایه می‌شنویم، کتک می‌خوریم، بی‌حرمتی می‌بینیم، مسخره می‌شویم ولی با این حال خودمون رو دوست داریم حتی اگه دوستمون نداشته باشن.

 

مطالب مرتبط

4+

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
Notify of