Your SEO optimized title page contents

«

»

مرداد ۰۸

دوران شیرخوارگی فخر کائنات

دوران شیرخوارگی فخر کائنات


منابع حدیثى و تاریخى، سال ولادت امام حسین علیه  السلام را مختلف گزارش کرده‏اند ؛ لیکن بنا بر اکثر منابع و مشهورترین روایات، سال ولادت امام حسین علیه  السلام سال چهارم هجرى است.


مطالب السَّۆول در این باره می نویسد:

امام حسین علیه  السلام در سال چهارم هجرى به دنیا آمد … عمر ایشان، ۵۶ سال و چند ماه بود. شش سال و چند ماه از این مدّت را با جدّش پیامبر خدا بود و پس از وفات پیامبر صلی الله علیه وآله آمد ، سى سال با پدرش امیر مۆمنان على علیه  السلام زیست و پس از وفات پدرش، ده سال با برادرش امام حسن علیه  السلام بود و پس از وفات برادرش نیز ده سال تا هنگام شهادتش ماند.[۱

در ادامه مطلب شرح کامل را بخوانید باسپاس

ماه ولادت

منابع حدیثى و تاریخى، ماه ولادت امام حسین علیه  السلام را مختلف گزارش کرده‏اند:

سوم ماه شعبان، پنجم ماه شعبان، آخر ماه ربیع اوّل، سیزدهم ماه رمضان، پنجم ماه جمادى اوّل و پانزدهم ماه جمادى ثانى.

علّامه مجلسى (ره)، با توجه به قراینی از جمله روایت امام صادق علیه  السلام ، سوم ماه شعبان را مشهورتر مى‏داند.[۲]

مصباح المتهجّد پس از ذکر دعاى روز سوم شعبان می نویسد: حسین بن على بن سفیان بَزوفَرى مى‏گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام این دعا را در این روز مى‏خوانْد و فرمود: «این، از دعاهاى روز سوم شعبان، روز تولّد حسین علیه السلام است».[۳]

 

لحظه ولادت

امام زین العابدین علیه السلام می فرماید: اسماء بنت عمیس[۴] برایم … نقل کرد: پس از یک سال، حسین علیه  السلام متولّد شد و پیامبر صلی الله علیه وآله آمد و فرمود: «اى اسماء! پسرم را به من بده».

امام صادق علیه السلام فرمود: حسین علیه السلام، نه از فاطمه علیهاالسلام و نه از هیچ زن دیگرى شیر نخورد؛ بلکه او را نزد پیامبر صلى الله علیه و آله مى‏آوردند و ایشان انگشت شست خود را در دهان او مى‏گذارد و حسین علیه السلام به اندازه‏اى مى‏مکید که دو سه روزش را کفایت مى‏کرد. از این رو، گوشت حسین علیه السلام از گوشت و خون پیامبر رویید

او را در پارچه سفیدى به ایشان دادم. پیامبر صلی الله علیه وآله آمد در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را در دامنش نهاد و گریست. از علت گریه پرسیدم. فرمود: «بر این پسرم مى‏گِریم».

گفتم: او الآن متولّد شده است، اى پیامبر خدا!

فرمود: «پس از من، گروه ستمکار، او را مى‏کُشند. خداوند، شفاعتم را به آنان نرساند!» ؛ سپس فرمود: «اى اسماء! این را به فاطمه مگو، که او را تازه به دنیا آورده است».[۵]

نام‏گذارى‏

بر پایه شمارى از روایات، نام‏گذارى امام حسن و امام حسین علیهماالسلام، توسّط پیامبر صلى الله علیه و آله و با وحى الهى صورت گرفت. این نام‏ها، نام فرزندان حضرت هارون (جانشین موسى نبی) است؛ همان «شَبَّر» و «شَبیر» که در زبان عربى، به «حسن» و «حسین» ترجمه مى‏شوند که این نام تا پیش از این در میان اعراب جاهلى وجود نداشته است.[۶]

کنیه امام حسین علیه السلام ، ابوعبد اللّه و کنیه خاصّ او ابوعلى است. القاب آن حضرت ، بسیار است‏ که سیدالشهداء از مشهورترین آنهاست.

 

شبیه‏ترینِ مردم به پیامبر خدا

محمّد بن ضحّاک بن عثمان حزامى می گوید: پیکر حسین علیه السلام، شبیه پیکر پیامبر صلى الله علیه و آله بود.[۷]

 

شبیه‏ترینِ مردم به فاطمه

ابن شهرآشوب به نقل از محمّد بن حنفیّه، از امام حسن علیه السلام می نویسد: حسین بن على علیه السلام، شبیه‏ترینِ مردم به فاطمه علیهاالسلام است و من، شبیه‏ترینِ مردم به خدیجه کبرا هستم.[۸]

 

امام در دوران شیرخوارگى‏

درباره تغذیه امام حسین علیه السلام در دوران شیرخوارگی اخبار و گزارشهایی وجود دارد که در نگاه اول عجیب و شاید پذیرش آن قدری مشکل باشد که در این بخش به توضیحی دراین باره می پردازیم.

ابتدا باید دانست که احادیث این باب، به چهار دسته تقسیم مى‏شوند:

۱٫ احادیثى که بر تغذیه امام حسین علیه السلام از انگشت ابهام پیامبر صلى الله علیه و آله دلالت دارند. مانند این روایت:

امام صادق علیه السلام فرمود: حسین علیه السلام، نه از فاطمه علیهاالسلام و نه از هیچ زن دیگرى شیر نخورد؛ بلکه او را نزد پیامبر صلى الله علیه و آله مى‏آوردند و ایشان انگشت شست خود را در دهان او مى‏گذارد و حسین علیه السلام به اندازه‏اى مى‏مکید که دو سه روزش را کفایت مى‏کرد. از این رو، گوشت حسین علیه السلام از گوشت و خون پیامبر رویید.[۹]

۲٫ احادیثى که دلالت دارند پیامبر صلى الله علیه و آله، امام حسین علیه السلام را از زبان خود، تغذیه کرده است.

از امام صادق علیه السلام نقل شده است: پیامبر صلى الله علیه و آله هر روز نزد حسین علیه السلام مى‏آمد و زبانش را در دهان او مى‏نهاد و حسین علیه السلام آن را مى‏مکید تا سیر مى‏شد.[۱۰]

۳٫ حدیثى که مى‏گوید استفاده امام حسین علیه السلام از انگشت پیامبر صلى الله علیه و آله ، به دلیل خشک شدن شیر مادرش فاطمه علیهاالسلام بوده است.

ابن شهرآشوب می نویسد: فاطمه علیهاالسلام هنگامى که حسین علیه السلام را به دنیا آورد، بیمار شد و شیرش خشک گردید. پیامبر صلى الله علیه و آله زن شیردهى را جستجو کرد؛ امّا نیافت. پس خود نزد حسین علیه السلام مى‏آمد و انگشت شَستش را در دهان او مى‏نهاد و حسین علیه السلام آن را مى‏مکید.[۱۱]

نام‏گذارى امام حسن و امام حسین علیهماالسلام، توسّط پیامبر صلى الله علیه و آله و با وحى الهى صورت گرفت. این نام‏ها، نام فرزندان حضرت هارون (جانشین موسى نبی) است؛ همان «شَبَّر» و «شَبیر» که در زبان عربى، به «حسن» و «حسین» ترجمه مى‏شوند که این نام تا پیش از این در میان اعراب جاهلى وجود نداشته است

۴٫ حدیثى که مى‏گوید امام حسن و امام حسین علیهماالسلام، در شرایطى که مردم با کمبود آب مواجه بودند، از زبان پیامبر صلى الله علیه و آله سیراب شدند.

ابن شهرآشوب به نقل از ربیع بن خَیثَم می نویسد: مسلمانان، دچار بى‏آبى شدیدى شدند. فاطمه علیهاالسلام، حسن و حسین علیهماالسلام را نزد پیامبر صلى الله علیه و آله آورد و گفت: اى پیامبر خدا! این دو، کوچک اند و تاب تشنگى ندارند. پیامبر صلى الله علیه و آله ، حسن علیه السلام را فرا خواند و زبانش را در اختیار او نهاد و حسن علیه السلام ، آن را مکید تا سیراب شد. سپس حسین علیه السلام را خواند و زبانش را در اختیار او نهاد و حسین علیه السلام ، آن را مکید تا سیراب شد.[۱۲]

با تأمّل در مضمون این احادیث، معلوم مى‏شود که مدلول آنها، قابل جمع است، بدین سان که اقدام پیامبر صلى الله علیه و آله به دلیل خشک شدن شیر دخترش فاطمه علیهاالسلام بوده و ایشان، گاه با انگشت ابهام خود و گاه با زبان مبارکش، فرزند دلبند خود را تغذیه کرده است.

همچنین جدا از این کار، در شرایطى که مسلمانان با مشکل کم ‏آبى مواجه بوده‏اند، نوادگان خود را از زبان خویش، سیراب نموده است و این گونه معجزات و کرامات، از نظر امکان وقوع، از شخصى مانند خاتم انبیا صلى الله علیه و آله بعید نیست، هر چند از نظر وقوع، به دلیلى قاطِع، نیاز است.

اگر گفته شود: «چرا چنین حادثه مهم و خارق‏العاده‏اى که طبعا براى نقل آن، انگیزه فراوان است، در منابع تاریخى و حدیثىِ غیر پیروان اهل بیت علیهم السلام نیامده؟»، خواهیم گفت: اوّلًا این جریان، موضوعى خصوصى در خاندان پیامبر صلى الله علیه و آله بوده و تنها اهل بیتِ پیامبر علیهم السلام از آن، خبر داشته‏اند. ثانیا بسیارى از حوادث صدر اسلام، تنها از طریق اهل بیت علیهم السلام به ما رسیده است و نقل نشدن، دلیل عدم وقوع نیست.[۱۳]

 

پی نوشت:

۱٫       مطالب السۆول: ص ۷۳٫

۲٫       بحار الأنوار: ج ۴۴، ص ۲۰۱٫

۳٫       مصباح المتهجّد: ص ۸۲۸٫

۴٫       حضور اسماء بنت عُمَیس در هنگام ولادت امام حسن علیه السلام و امام حسین علیه السلام جاى تردید است؛ زیرا اسماء که همسر جعفر بن ابى‏طالب است، در آن زمان، به همراه وى در حبشه بوده و در سال هفتم هجرى از حبشه به مدینه باز گشت. به نظر مى‏رسد بانویى که در ولادت امام حسن و امام حسین علیهماالسلام حضور داشته، سَلمى همسر ابو رافع است و این زن و شوهر، هر دو، خدمت‏گزار پیامبر صلى الله علیه و آله بوده‏اند. او قابله (ماماى) فرزندان فاطمه دختر پیامبر خدا و قابله ابراهیم پسر پیامبر خدا و همان کسى است که تا آخرین لحظات حیات فاطمه زهرا علیهاالسلام در کنارش بود و سپس به همراه امیر مۆمنان علیه السلام و اسماء بنت عمیس، در غسل دادن ایشان مشارکت داشته است. (دانش نامه امام حسین علیه السلام، ج۱، ص۱۵۶)

۵٫       عیون أخبار الرضا علیه السلام: ج ۲، ص ۲۵٫

۶٫       در اسد الغابه، به نقل از عمران بن سلیمان، آمده است: حسن و حسین، از نام‏هاى بهشتیان است و در دوران جاهلیت نبوده است. اسد الغابه: ج ۲ ، ص ۲۵٫

۷٫       المعجم الکبیر: ج ۳ ص ۱۱۵ .

۸٫       المناقب: ج ۴ ، ص ۲٫

۹٫       الکافی: ج ۱ ، ص ۴۶۵٫

۱۰٫   علل الشرائع: ص ۲۰۶٫

۱۱٫   المناقب: ج ۴، ص ۵۰٫

۱۲٫   المناقب: ج ۳ ، ص ۳۸۴٫

۱۳٫   دانش نامه امام حسین علیه السلام، ج۱ ، ص۲۲۲ .

مطالب مرتبط

5+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

Notify of
avatar
wpDiscuz