مهر ۰۳

خطبه‌های حضرت‌ زینب‌ کبری(س)‌ در کوفه و شام

خطبه‌ آتشین‌ حضرت زینب(س)‌ در کوفه(شعر)

‌حال‌ در کوفه‌، زینب‌ کبری        ‌هست‌ ناظر به‌ حالت‌ آنها

که‌ زنان‌ آه‌ وناله‌ می‌کردند        غرق‌ در ماتم‌ وغم‌ ودردند

نیز مردان‌ کوفیان‌، گریان‌        از چنین‌ حادثه‌، همه‌ نالان‌

ناگهان‌ زینب‌ غمین‌ آمد        یک‌ نهیب‌ شدید، آن‌جا زد

زینب‌ آمد در آن‌ زمان‌ به‌ خروش        ‌گفت‌: ای‌ کوفیان‌، همه‌ خاموش‌

با چنان‌ نغمه‌ای‌ که‌ او سر داد        زنگ‌ها نیز از صدا افتاد

بعد از آن‌ رو سوی‌ خدا بنمود        سینه‌ با یاد ایزدش‌ بُگشود

سپس‌ او رو به‌ سوی‌ مردم‌ کرد        با دلی‌ پاک‌ وسینه‌ای‌ پر درد

گفت‌ ای‌ کوفیان‌ پر نیرنگ‌        همه‌ بی‌ بهرگان‌ از فرهنگ‌

همه‌ از غیرت‌ وحمیّت‌، دور        پیش‌ چشمان‌ ما همه‌ منفور

همگی‌ چاپلوس‌ ومکارید        مردمی‌ خائن‌ وفسونکارید

جز دروغ‌ وخصومت‌ وکینه        ‌نیست‌ در بین‌ مردم‌ کوفه‌

توشه‌ای‌ بد در آخرت‌ دارید        چون‌ همه‌ مردمی‌ تبهکارید

همه‌ پیمان‌ خویش‌، بشکستید        پای‌ دیوار کهنه‌ بنشستید

تا فروریخت‌ روی‌ سر، دیوار        می‌شود بسته‌ نیز راه‌ فرار

حال‌، گریان‌ شدید بهر حسین‌!        بعدِ مرگش‌ کنید شیون‌ وشین‌

دلتان‌ جملگی‌ چنان‌ سنگ‌ است        ‌این‌ جنایت‌ چو لکه‌ ننگ‌ است‌

گر، گریبان‌ خویش‌، چاک‌ کنید        لکه‌ را کِی‌ توان‌، که‌ پاک‌ کنید

خواهم‌ از درگه‌ خدای‌ جهان‌        دیده‌هاتان‌ همی‌ شود گریان‌

خطاب‌ اول‌:

زینب‌ دست‌های‌ خود را در زیر آن‌ پیکر مقدس‌ برد وبه‌ طرف‌ آسمان‌ بالا آورد وگفت‌:

«اِلهی‌ تَقَبِّل‌ مِنّا هذاَالقربان‌» «خداوندا، این‌ قربانی‌ را از ما قبول‌ کن‌»

حال‌ در وادی‌ مصیبت‌ هابرده‌ زینب‌ دو دست‌ را بالا

رو نموده‌ به‌ جانب‌ معبودگفت‌ با او هر آنچه‌ در دل‌ بود

گفت‌ او با خدای‌ جّل‌ علاکاین‌ شهید مرا قبول‌ نما

خطاب‌ دوم‌:

زینب‌ فرمود:

یا مُحمّداه‌ صَلّی‌’ علیک‌َ ملائِکه‌ُالسَّماءِ، هذا حُسَین‌ٌ بِالَعَراءِ، مُرَمَّل‌ُ بِالدِّماءِ، مُقَطَّع‌ُالاَعضاءِ وَبَناتُک‌َ سَبای’ا وَ ذُرَیّتُک‌َ قتلی‌، تُسفی‌’ علیهم‌ الصّبا فَاَبْکَت‌ْ کُل‌َّ صَدیق‌ً عَدّو ؛

«ای‌ رسول‌ خدا، ای‌ آن‌ که‌ ملائکه‌ زمین‌ وآسمان‌ بر تو درود می‌فرستد، این‌ حسین‌توست‌ که‌ اعضای‌ او را پاره‌پاره‌ کردند، سر او را از قفا بریدند.»

این‌ حسین‌ توست‌ که‌ جسد او در صحرا افتاده‌، در حالی‌ که‌ بادها بر او میوزند وخاک‌بر او می‌نشانند. پس‌ هر دشمن‌ ودوستی‌ را گریاند.

زینب‌ آن‌ بانوی‌ ستم‌دیده‌که‌ چنین‌ داغ‌ را کنون‌ دیده‌

رو به‌ سوی‌ مدینه‌ چون‌ بنمودبا غم‌ ودرد خود دو لب‌ بگشود

گفت‌ با جدّ خود رسول‌ خدانظری‌ کن‌ به‌ سوی‌ کرب‌ وبلا

یا محمد، حسین‌ تو این‌ جاست‌پیکرش‌ بی‌ سرش‌ دگر تنهاست‌

سر او از قفا جدا گردندتو ندانی‌ به‌ ما چه‌ها کردند

جسم‌ او پاره‌پاره‌ گردیده‌همه‌ را دیدگان‌ ما دیده‌

جسدش‌ در محیط‌ سوزان‌ است‌چشم‌ عالم‌ ز درد گریان‌ است‌

خطبه‌ سوم‌:

بعد از آن‌ زینب‌ خطاب‌ به‌ مادر خود گفت‌:

«ای‌ مادر، ای‌ دختر خیرالبشر، نظری‌ به‌ صحرای‌ کربلا افکن‌ وفرزند خود را ببین‌ که‌سرش‌ بر نیزه‌ مخالفان‌ وتنش‌ در خاک‌ وخون‌ غلطان‌ است‌! این‌ جگر گوشه‌توست‌ که‌دراین‌ صحرا روی‌ خاک‌ افتاده‌ ودختران‌ خود را ببین‌ که‌ سراپرده‌ آنها را سوزاندند وایشان‌را بر شتران‌ برهنه‌ سوار کردند وبه‌ اسیری‌ می‌برند. ما فرزندان‌ توایم‌ که‌ در غربت‌ گرفتارشدیم‌.

حالیا رو به‌ مادر خود کرداین‌ چنین‌  او سخن‌ به‌ لب‌ آورد

گفت‌ ای‌ دخت‌ِ پاک‌ پیمبرنظری‌ سوی‌ کربلا آور

بنگر این‌ جا زمین‌ کرب‌ وبلاست‌که‌ حسین‌ تو سرجدا این‌جاست‌

مظهر مهر وپاکی‌ وایمان‌جسم‌ پاکش‌ بُوَد به‌ خون‌، غلطان‌

جسم‌ او روی‌ خاک‌ افتاده‌دخترانت‌ اسیر ودرمانده‌

بر شترهای‌ بی‌ جهاز سوارداده‌ از کف‌ همه‌ توان‌ وقرار

همه‌ دختران‌ گرفتارنددرد غربت‌ به‌ سینه‌ها دارند

خطبه‌ چهارم‌:

سپس‌ با چشمی‌ خون‌ فشان‌ روی‌ به‌ جسد سرور شهیدان‌ کرد وگفت‌:

بِابی‌ مَن‌ْ اَضْحی‌’، عَسکَرُه‌ُ فی‌ یَوْم‌ِ الاِثنین‌ نَهبا، بِابی‌ مَن‌ْ فِسْطاطُه‌ُ مُقطَّع‌ُ العُری‌’.

بِابی‌ مَن‌ْ لا غائِب‌ُ فَیُرْتَجی‌’ وَ لا’ جَریح‌ُ فَیُداوی‌’. بِابی‌ مَن‌ْ نَفْسی‌ لَه‌ُ الْفِداء.

بِاَبی‌ المَهْمُوم‌ حتی‌’ قضی‌. بِاَبی‌ العَطْشان‌ حتّی‌ ما مَضی‌’. بِاَبی‌ مَن‌ْ شیْبَتُه‌ُ تَقطِرُ بِالِّدماء.بِاَبی‌ مَن‌ْ جَدُّه‌ُ رسول‌ُ اِله‌ِ السّماء. بِاَبی‌ مَن‌ هُوَ سِبْط‌ُ نَبی‌ّ الهُدی‌’.بِاَبی‌ محمّد المصطفی‌. بِاَبی‌ خدیجَه‌ُ الکبری‌’. بِاَبی‌ علی‌ُّ المرتَضی‌’. بِاَبی‌ فاطمه‌ الزَّهراءِ سَیِّده‌ِالنِّساءِ. بِاَبی‌ مَن‌ْ رُدَّت‌ْ لَه‌ُ الشَّمس‌ُ وَ صَلّی‌’.

به‌ فدای‌ آن‌ کس‌ که‌ سپاهش‌ روز دوشنبه‌ غارت‌ شد. به‌ فدای‌ آنکس‌ که‌ ریسمان‌خیامش‌ راقطع‌ کردند. بفدای‌ آن‌ کس‌ که‌ نه‌ غایب‌ است‌ تا امید بازگشتنش‌ باشد ونه‌مجروح‌ است‌ که‌ امید بهبودیش‌ باشد. به‌ فدای‌ آن‌ کس‌ که‌ جان‌ من‌ فدای‌ او باد. به‌ فدای‌آن‌ کس‌ که‌ با دلی‌ اندوهناک‌ وبا لبی‌ تشنه‌ او را شهید کردند. به‌ فدای‌ آن‌کس‌ که‌ ازمحاسن‌اش‌ خون‌ می‌چکید. به‌ فدای‌ آنکس‌ که‌ جدّ او رسول‌ خداست‌ واو فرزند پیامبرمحمد مصطفی‌ وخدیجه‌ کبری‌ وعلی‌ مرتضی‌ وفاطمه‌ زهرا سیده‌ زنان‌ است‌. به‌ فدای‌آن‌ کس‌ که‌ خورشید برای‌ او بازگشت‌ تا نماز گزارد.

زینب‌ اکنون‌ به‌ دشت‌ کرب‌ وبلاهست‌ با چشم‌ خون‌ فشان‌، آن‌ جا

با دلی‌ غمگنانه‌ وپر دردروی‌ بر سرور شهیدان‌ کرد

گفت‌: جانم‌ فدای‌ جان‌ حسین‌جسم‌ گلگون‌ وناتوان‌ حسین‌

که‌ سپاهش‌ چنان‌ که‌ غارت‌ شدبه‌ حریمش‌ بسی‌ جسارت‌ شد

قطع‌ کردند ریسمان‌ خیام‌تا که‌ یاران‌ او کِشند به‌ دام‌

آن‌ که‌ غایب‌ ز چشم‌ یاران‌ نیست‌از نظرها تمام‌، پنهان‌ نیست‌

حال‌ صد چاک‌، جسم‌ پاک‌ وی‌ است‌نتوان‌ در ره‌ امید، نشست‌

به‌ فدایش‌ که‌ با لبی‌ عطشان‌جان‌ خود داد در ره‌ ایمان‌

به‌ فدایش‌ که‌ از محاسن‌ اوگشته‌ گلگون‌ تمام‌، چهره‌ ومو

آن‌ که‌ جدّش‌ رسول‌ پاک‌ خداست‌جدّه‌اش‌ هم‌ خدیجه‌ کبری‌’ است‌

آن‌ شهیدی‌ که‌ مادرش‌ زهراست‌پدرش‌ هم‌ علی‌، ولی‌ خداست‌

آنکه‌ خورشید بهر او برگشت‌تا که‌ وقت‌ نماز جانان‌ گشت‌

 

خطبه‌  پنجم‌:

زینب‌ آن‌ گاه‌ اصحاب‌ پیامبر را مخاطب‌ قرار داد وگفت‌:

یا حُزناه‌! یا کُرباه‌! اَلیَوم‌َ مات‌َ جدّی‌ رسول‌ُالله، یا اصحاب‌َ محمّداه‌ُ! هؤلاءِ ذُریّه‌المصطفی‌’ یُساقون‌َ سَوْق‌َ السَّبایا؛

«امروز جدّم‌ رسول‌ خدا از دنیا رفته‌، ای‌ اصحاب‌ پیامبراینان‌ ذریّه‌ رسول‌ خدا هستند که‌ آنان‌ را همانند اسیران‌ می‌برند.»

از گفتار زینب‌، تمامی‌ سپاهیان‌ دشمن‌ به‌ گریه‌ افتادند ووحوش‌ صحرا وماهیان‌ دریابی‌ قراری‌ کردند.

زینب‌ اکنون‌ به‌ حال‌ غصه‌ ودردتا بر اصحاب‌ جدّ خود رو کرد

گفت‌ جدّم‌، رسول‌ پاک‌ خداست‌گر که‌ رفته‌ست‌ از میان‌ شما

حال‌، ذریّه‌ رسول‌ اللّه‌به‌ اسیری‌ کشانده‌اید به‌ راه‌

همه‌ آگه‌ ز ماجرا هستیدپس‌ چرا لب‌ ز گفتگو بستید

که‌ تمام‌ سپاهی‌ دشمن‌گریه‌ کردند از خطابه‌ زن‌

زن‌ِ والای‌ دهر چون‌ زینب‌که‌ بر آورد آن‌ سخن‌ بر لب‌

* * * * *

خطبه‌ زینب‌ کبری‌’ در مسجد شام‌

زینب‌ آن‌ خواهر غمین‌ وپریش‌که‌ کنون‌ مانده‌ است‌ با دل‌ِ ریش‌

زین‌ مصیبت‌ چقدر نالان‌ است‌تکیه‌گاه‌ همه‌ اسیران‌ است‌

در میانه‌ بدون‌ یاور ویارشده‌ او نیز، کاروان‌ سالار

به‌ سکه‌ در بزم‌ آن‌ یزید پلیداز یزید دَنی‌ جسارت‌ دید

وقت‌ را تا که‌ او مناسب‌ دیدذوالفقار زبان‌ خویش‌، کشید

او که‌ با درد وغم‌ شده‌ دمسازبِنِمود این‌ چنین‌ سخن‌، آغاز

می‌نمایم‌ خدای‌ خویش‌، سپاس‌این‌ ستایش‌ بُوَد ز روی‌ قیاس‌

چون‌ خدای‌ بزرگ‌ من‌ فرمودهر کسی‌ را که‌ کار زشت‌ نمود

یا که‌ آیات‌ من‌ کند تکذیب‌شود اندر حضور من‌ تأدیب‌

ودرود خدا به‌ پیغمبربر همه‌ خاندان‌ آن‌ سَرور

بعد، رو بر یزید دون‌ بنمودبا کلام‌ رسا چنین‌ فرمود

ای‌ یزیدی‌ که‌ خائن‌ وپستی‌راه‌ها را به‌ روی‌ ما بستی‌

از ره‌ِ مکر، با ریا وفریب‌همه‌ آیات‌ را کنی‌ تکذیب‌

فکر کردی‌ که‌ در حضور خداما ذلیل‌ رهیم‌ وتو والا

ای‌ که‌ هستی‌ ز آدمیت‌ دورمی‌خرامی‌ کنون‌ به‌ کبر وغرور

از ره‌ِ عُجب‌ وکبر وخودبینی‌بر چنین‌ بارگاه‌، بنشینی‌

آنْقَدَر زین‌ پدیده‌ سرمستی‌باب‌ فکرت‌ به‌ خویشتن‌ بستی‌

تو فراموش‌ کردی‌ امر خداچشم‌ داری‌ به‌ لذت‌ دنیا

همه‌ آنان‌ که‌ در خطا رفتنددر ره‌ ناحق‌ شما رفتند

همگی‌ در عذاب‌ وجداننددور از مهر ولطف‌ یزدانند

غافل‌ از آن‌ که‌ زینت‌ دنیامهلت‌ امتحان‌ بُوَد بر ما

ای‌ یزید پلید وبی‌ بنیادپدرت‌ شد به‌ دست‌ ما آزاد

حالیا تو امیر دورانی‌شاهد حال‌ ما اسیرانی‌

ما که‌ از عترت‌ پیامبریم‌باید از بین‌ دشمنان‌ گذریم‌

پرده‌ آبرویمان‌ بِدَری‌به‌ اسیری‌ به‌ هر کجا ببری‌

در حقیقت‌ تو یک‌ ستمکاری‌چون‌ که‌ فرزند آن‌ جگرخواری‌

به‌ خدا، ای‌ یزید برکردارتو ندانی‌ چه‌ هست‌ آخر کار

بار سنگین‌ به‌ دوش‌ خود داری‌که‌ به‌ هر کیفری‌ سزاواری‌

در قیامت‌، حضور پیغمبربا چه‌ رویی‌ کنی‌ یزید، نظر

بر سر ما ببین‌ چه‌ آوردی‌!چه‌ خیانت‌ به‌ ما زنان‌ کردی‌

ما زنان‌ را زشهر خود راندی‌پیش‌ چشم‌ عموم‌، بنشادی‌

تو بدان‌ ای‌ یزید اگر بر ماروزگار این‌ چنین‌ نمود، جفا

که‌ دمی‌ با تو من‌ سخن‌ گویم‌سخنی‌ با تو اهرمن‌ گویم‌

سرزنش‌های‌ تو بُوَد نیکوچون‌ نباشیم‌ تا ابد، هم‌خو

چه‌ کنم‌، دیده‌ها چو گریان‌ است‌همه‌ دل‌ ها ز داغ‌ سوزان‌ است‌

می‌ندانم‌ که‌ از چه‌ حزب‌ خداشد شهید خدا به‌ دست‌ شما

آری‌ آری‌، چه‌ حزب‌ شیطانیددر حقیقت‌ ز نسل‌ سُفیانید

هر کدامین‌ چو گله‌ ننگیدصاحِب‌ِ قلب‌های‌ چون‌ سنگید

وحی‌ وقرآن‌ بُوَد زپیغمبراو که‌ خود هست‌ شافع‌ محشر

ما همه‌ پیرو ره‌ِ اوییم‌مدح‌ پیغمبر خدا گوییم‌

 

متن کامل خطبه حضرت زینب ( س ) در شام:

«فقامت زینب بنت علی ـ علیه السّلام ـ و قالت: الحمد لله رب العالمین، و صلی الله علی محمد و آله اجمعین. صدق الله کذلک یقول: «ثم کان عاقبه الذین اساءا السوی ان کذبوا بآیات الله و کانوا بها یستهزؤون» (سوره روم، آیه ۱۰). اظننت یا یزید ـ حیث اخذت علینا اقطار الارض و آفاق السماء فاصبحنا نساق کما تساق الاماء ـ ان بناء علی الله هواناً و بک علیه کرامه!! و ان ربک لعظیم خطرک عنده!! فشمغت بانفک و نظرت فی عطفک، جذلا مسرورا، حین رایت الدنیا لک مستوسقه، و الامور متسقه و حین صفالک ملکنا سلطاننا، فمهلا مهلا، انیست قول الله عزوجل: «و لا یحسبن الذین کفروا انما نملی لهم خیر لانفسهم انما نملی لهم لیزدادوا اثما و لهم عذاب مهین» سوره ‌آل عمران، آیه ۱۷۸٫

امن العدل یابن الطلقاء تخدیرک اماء ک و نساءک و سوقک بنات رسول الله سبایا؟! قد هتکت ستورهن، و ابدیت وجوهَهُنَّ، تحدوبهن الاعداء من بلد الی بلد، و یستشرفهن اهل المنازل و المناهل، و یتصفح وجوههن القریب و البعید، و الدنی و الشریف، لیس معهن من رجالهن ولی، و لا من هماتهن حمی، و کیف ترتجی مراقبه من لفظ فوه اکباد الاذکیاء، و نبت لحمد بدماء الشهداء؟! و کیف یستظل فی ظللنا اهل البیت من نظر الینا بالشنف و الشنآن و الإحن و الاضغان؟! ثم تقول غیر متاثم و لامستعظم: فاهلوا استهلوا فرحا. ثم قالوا: یا یزید لا تشل.

منتحیاً علی ثنایا ابی عبدالله ـ علیه السّلام ـ سید شباب اهل الجنه تنکتها بمخصرتک. و کیف لا تقول ذلک، و قد نکات القرحه، و استاصلت الشافه، باداقتک دماء ذریه محمد ـ صلی الله علیه و آله ـ و نجوم الارض من ‌آل عبدالمطلب؟! و تهتفُّ باشیاخک، زعمت انک تنادیهم! فلترون و شیکاً موردهم، و لتودن انک شللت و بکمت و لم تکن قلت ما قلت و فعلت ما فعلت. اللهم خذ بحقناه و انتقم ممن ظلمنا، و احلل غضبک بمن سفک دماءنا و قتل حماتنا.

فوالله مافریت الاجلدک و لا حززت الا لحمک، و لتردن علی رسول الله ـ صلی الله علیه و آله ـ بما تحملت من سفک دماء ذریته و انتهکت من حرمته فی عترته و لحمته و حیث یجمع الله شملهم ویلم شعشهم و یاخذ بحقهم «و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» و حسبک بالله حاکماً، و بمحمد خصیماً و بجبرئیل ظهیراً، وسیعلم من سول لک و مکنک من رقاب المسلمین، بئس للظالمین بدلا و ایکم شر مکاناً و اضغف جنداً.

و لئن جرت علی الدواهی مخاطبتک، انی لاستصغر و قدرک، و استعظم تقریعک و اسثتکثر توبیخک، لکن العیون عبری، و الصدور حری. الا فالعجب کل العجب لقتل حزب الله النجباء بحزب الشیطان الطلقاء، فهذه الایدی تنصح من دمائنا، و الافواه تتحلب من لحومنا، و تلک الجثث الطواهر الزواکی تتاهبها العواسل و تعفوها امهات الفواعل، و لئن اتخذتنا مغنماً لبقدنا و شیکا مغرما، حین لا تجد الا ما قدمت یداک، و ماربک بظلام للعبید، فالی الله المشتکی. و علیه المعول فکذکیدک، واسع سعیک، و ناصب جهدک فوالله لا تمعون ذکرنا، و لا تمیت وحینا، و لا تددک امرنا، و لا ترحض عنک عارها، و هل رایک الافندا و ایامک الاعددا، و جمعک الا بددا، یوم ینادی المناد، الا لعنه الله علی الظالمین، فالحمد لله الذی ختم لاولنا بالسعاده و المغفره، و الاخرنا بالشهاده و الرحمه. و نسال اللدان یکمل لهم الثواب و یوجب لهم المزید، و یحسن علینا الخلافه، انه رحیم و دود.  و حسبنا الله و نعم الوکیل

¤¤¤¤¤   ترجمه آن  چنین است : ¤¤¤¤¤

«زینب دختر علی بن ابی طالب ـ علیه السّلام ـ برخاست و گفت: » سپاس خدای را که پروردگار جهانیان است و درود خدا بر پیغمبر ـ صلی الله علیه و آله ـ و همه خاندان او باد. راست گفت خدای سبحانه که فرمود: «سزای کسانی که مرتکب کار زشت شدند زشتی است، آنان که آیات خدا را تکذیب کردند و به آن ها استهزاء نمودند.»

ای یزید آیا گمان می بری این که اطراف زمین و ‌آفاق آسمان را بر ما تنگ گرفتی و راه چاره را بر ما بستی که ما را به مانند کنیزان به اسیری برند، ما نزد خدا خوار و تو سربلند گشته و دارای مقام و منزلت شده ای؟ پس خود را بزرگ پنداشته به خود بالیدی، شادمان و مسرور گشتی که دیدی دنیا چند روزی به کام تو شده و کارها بر وفق مراد تو می چرخد، و حکومتی که حق ما بود در اختیار تو قرار گرفته است، آرام باش، آهسته تر. آیا فراموش کرده ای قول خداوند متعال را «گمان نکنند آنان که کافر گشته اند این که ما آنها را مهلت می دهیم به نفع و خیر آنان است، بلکه ایشان را مهلت می دهیم تا گناه بیشتر کنند و آنان را عذابی باشد دردناک»

آیا این از عدالت است ای فرزند بردگان آزاد شده (رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ ) که تو، زنان و کنیزگان خود را پشت پرده نگه داری ولی دختران رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ اسیر باشند؟ پرده حشمت و حرمت ایشان را هتک کنی و صورتهایشان را بگشایی، دشمنان آنان را شهر به شهر ببرند، بومی و غریب چشم بدانها دوزند، و نزدیک و دور و وضیع و شریف چهره آنان را بنگرند در حالی که از مردان و پرستاران ایشان کسی با ایشان نبوده و چگونه امید می رود که مراقبت و نگهبانی ما کند کسی که جگر آزادگان را جویده و از دهان بیرون افکنده است، و گوشتش به خون شهیدان نمو کرده است. کنایه از این که از فرزند هند جگر خوار چه توقع می توان داشت چگونه به دشمنی با ما نشتابد آن کسی که کینه ما را از بدر و احد در دل دارد و همیشه با دیده بغض و عداوت در ما می نگرد. آن گاه بدون آن که خود را گناهکار بدانی و مرتکب امری عظیم بشماری این شعر می خوانی:

فاهلوا و استهلوا فرحاً ثم قالوا یا یزید لا تشل

و با چوبی که در دست داری بر دندانهای ابو عبدالله ـ علیه السّلام ـ سید جوانان اهل بهشت می زنی. چرا این شعر نخوانی حال آن که دل های ما را مجروح و زخمناک نمودی و اصل و ریشه ما را با ریختن خون ذریه رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ و ستارگان روی زمین از آل عبدالمطلب بریدی، آن گاه پدران و نیاکان خود را ندا می دهی و گمان داری که ندای تو را می شنوند. زود باشد که به آنان ملحق شوی و آرزو کنی کاش شل و گنگ بودی نمی گفتی آنچه را که گفتی و نمی کردی آنچه را کردی.

بارالها بگیر حق ما را و انتقام بکش از هر که به ما ستم کرد و فرو فرست غضب خود را بر هر که خون ما ریخت و حامیان ما را کشت. ای یزید! به خدا سوگند نشکافتی مگر پوست خود را، و نبریدی مگر گوشت خود را و زود باشد که بر رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ وارد شوی در حالتی که بر دوش داشته باشی مسئولیت ریختن خون ذریه او را، و شکستن حرمت عترت و پاره تن او را، در هنگامی که خداوند جمع می کند پراکندگی ایشان را، و می گیرد حق ایشان را «و گمان مبر آنان را که در راه خدا کشته شدند مردگانند، بلکه ایشان زنده اند و نزد پروردگار خود روزی می خورند.» و کافی است تو را خداوند از جهت داوری و کافی است محمد ـ صلی الله علیه و آله ـ تو را برای مخاصمت و جبرئیل برای یاری او و معاونت.

و بزودی آن کس که کار حکومت تو را فراهم ساخت و تو را بر گردن مسلمانان سوار نمود، بداند که پاداش ستمکاران بد است و در یابد که مقام کدام یک از شما بدتر و یاور او ضعیف تر است. و اگر مصایب روزگار مرا بر آن داشت که با تو مخاطبه و تکلم کنم ولی بدان قدر تو را کم می کنم و سرزنش تو را عظیم و توبیخ تو را بسیار می شمارم، این جزع و بی تابی که می بینی نه از ترس قدرت و هیبت توست، لکن چشمها گریان و سینه ها سوزان است.

چه سخت و دشوار است که نجیبانی که لشکر خداوندند به دست طلقاء (آزاد شدگان) که حزب شیطانند، کشته گردند و خون ما از دستهایشان بریزد، و دهان ایشان از گوشت ما بدوشد و آن جسد های پاک و پاکیزه را گرگهای بیابان سرکشی کنند، و کفتارها در خاک بغلطانند (کنایه از غربت و بی کسی آنها). ای یزید! اگر امروز ما را غنیمت خود دانستی زود باشد که این غنیمت موجب غرامت(ضرر) تو گردد در هنگامی که نیابی مگر آنچه را که از پیش فرستاده ای، و نیست خداوند بر بندگان ستم کننده، به خدا شکایت می کنیم و بر او اعتماد می نماییم.

ای یزید! هر کید و مکر که داری بکن، هر کوشش که خواهی بنمای، هر جهد که داری به کار گیر، به خدا سوگند هرگز نتوانی نام و یاد ما را محو کنی، وحی ما را نتوانی از بین ببری، به نهایت ما نتوانی رسید، هرگز ننگ این ستم را از خود نتوانی زدود، رای توست و روزهای قدرت تو اندک و جمعیت تو رو به پراکندگی است،‌در روزی که منادی حق ندا کند که لعنت خدا بر ستمکاران باد. سپاس خدای را که اول ما را به سعادت و مغفرت ثبت کرد و آخر ما را به شهادت و رحمت فائز گرداند، از خدا می خواهیم که ثواب آنها را کامل کند و بر ثوابشان بیفزاید، و برای ما نیکو خلف و جانشین باشد، که اوست خداوند رحیم و پروردگار ودود، و ما را کافی در هر امری و نیکو وکیل است.

5+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

Notify of
avatar
wpDiscuz